Dijk en Waard vol liefde: 12 echtparen vieren huwelijksjubileum

Vergeleken met andere edities van Dijk en Waard Vol Liefde ontvingen we op 9 juli 2026 een bescheiden gezelschap van 24 feestgangers in Museum BroekerVeiling.

Loco-burgemeester Nils Langedijk ging na een warm welkomstwoord langs de tafels voor een goed gesprek. Samen met de kersverse wethouder Jasper John vroeg hij de jubilarissen onder andere naar hun geheim voor een lang en gelukkig huwelijk. Alle tips zijn tenslotte welkom!

'Geven en nemen', 'gewoon doorademen' en 'af en toe goed ruziemaken en het daarna weer goedmaken' waren veelgehoorde adviezen van de aanwezige echtparen.

Hieronder leest u de liefdesverhalen van een aantal van deze diamanten echtparen.

Krijgsman is voor veel inwoners van het voormalige Langedijk een bekende naam. Hun vader was van oudsher melkboer en samen met zijn tweelingbroer Piet nam Gerard het bedrijf over. Jarenlang reden zij met hun SRV-wagen door de dorpskernen om inwoners te voorzien van melk, levensmiddelen en een praatje. Daardoor waren zij een vertrouwde verschijning en speelden zij een belangrijke rol in het dagelijks leven van veel bewoners.

Zijn vrouw Nettie Wit stond ondertussen in de melkboer- en kruidenierswinkel aan de Dorpsstraat in Oudkarspel. Zoals bij veel traditionele melkboeren in die tijd verdwenen uiteindelijk zowel de bezorgdienst als de winkel toen de supermarkten hun intrede deden. Het gezin verhuisde vervolgens naar Noord-Scharwoude.

De broers moesten nog wel even aan de bak voordat zij de pensioengerechtigde leeftijd bereikten. Daarom gingen zij allebei aan de slag als vrachtwagenchauffeur. “Dat was prima”, memoreert Gerard. “Ik reed voor De Waard en dat was een goede werkgever. Ik heb dat nog tien jaar gedaan en kon daarna mooi met pensioen.” Zijn vrouw Nettie vult aan: “Vervolgens zijn we er veel op uit gegaan met de camper en hebben we mooie plekken bezocht.”

Met de gezondheid gaat het de laatste jaren wat minder. Nettie loopt met een rollator en Gerard heeft darmkanker gehad. “Dat was een pittige tijd en sindsdien leef ik met een stoma. Maar ik ben natuurlijk heel blij dat ik er nog ben”, zegt hij nuchter.

Sterker nog: Gerard is nog altijd actief bij muziekvereniging Excelsior, waar hij al decennialang klarinet speelt. In 2011 werd hij vanwege zijn zestigjarig lidmaatschap zelfs benoemd tot erelid van de vereniging. Daarnaast brengt hij als vrijwilliger maaltijden rond voor Tafeltje Dekje. “Daar komt de melkboer met ons eten”, wordt nog weleens gezegd, lacht hij.

In augustus wordt het huwelijksjubileum van het echtpaar Krijgsman-Wit gevierd met een rondvaart en een barbecue op de plek waar vandaag ook de jubileumviering plaatsvindt. “Samen met onze kinderen Ronald, Marja en Janette en de (bonus)kleinkinderen wordt dat vast een gezellige middag!”

Het echtpaar Woortman-Smid woont tegenwoordig in Heerhugowaard, maar bracht daarvoor maar liefst 51 jaar door in Obdam. Hun verhaal begint echter in Amsterdam, waar zij elkaar ontmoetten bij de wereldberoemde dansschool Sandman tijdens een paasbal.

“Dat was een groot feest”, herinnert mevrouw zich. “En daar liep ik ook nog eens een hele leuke jongeman tegen het lijf!” Die jongeman bleek haar toekomstige echtgenoot te zijn. Het was niet direct praktisch, want hij woonde in Amsterdam-West en zij in Amsterdam-Zuid. “Maar hij bracht me mooi wel naar huis”, lacht ze. Dat moest wel echte liefde zijn, want inmiddels zijn zij al zestig jaar getrouwd. “Op 22 februari trouwden we voor de wet en op 26 mei in de kerk”, vult meneer aan. “En wat bijzonder was: die dag sneeuwde het”, herinnert mevrouw zich nog goed. “De bruidskinderen stonden te rillen van de kou!”

Na hun huwelijk verruilden zij de drukte van Amsterdam voor het dorpse Obdam, omdat haar zus al in Heerhugowaard woonde, maar de notaris in Obdam. Daar voelden zij zich al snel thuis. “Iedereen zei gedag en dat vonden we heel fijn.” Ruim vijftig jaar woonden zij er met veel plezier.

Toen het huis en de grote tuin na verloop van tijd wat te veel onderhoud vroegen, verhuisde het echtpaar naar de Jacob Marisstraat in Heerhugowaard. Ook daar hebben zij hun draai inmiddels helemaal gevonden.

Hun diamanten huwelijksjubileum vierden zij samen met hun zoons en schoondochters en hun kleinkinderen en broer en zus met aanhang. Een bijzondere mijlpaal voor een echtpaar dat elkaar zestig jaar geleden op een dansvloer vond en sindsdien onafscheidelijk is gebleven.

Het geheim van een lang en gelukkig huwelijk? Mevrouw Poortvliet-Pos heeft het antwoord klaar: “We kijken momenteel samen naar de serie Werkplaats Huwelijk van de christelijke televisiezender Family7 en die titel is veelzeggend. Aan een huwelijk moet gewerkt worden; dat gaat niet vanzelf.”

Daar weet meneer alles van, want ruim zestig jaar geleden liet zij zich niet zomaar veroveren. “We ontmoetten elkaar bij de kerkelijke jeugdbeweging”, herinnert hij zich. “Ik vond haar meteen leuk, maar het werd toen nog niets. Toen ik vervolgens in dienst moest, besloot ik haar brieven te schrijven.”

Veel reactie kreeg hij echter niet terug. “Ik was gewoon nog niet zo ver”, lacht Anne Marie. Toen Henk na zijn diensttijd weer thuiskwam, besloot hij de stoute schoenen aan te trekken. Hij ging bij haar langs en vroeg of ze een stukje met hem wilde wandelen. Gelukkig sloeg toen alsnog de vonk over.

Na hun huwelijk belandden de geboren Zaankanters in Broek op Langedijk, omdat ze daar werk én een huis konden vinden. Henk was timmerman en werkte achtereenvolgens bij de bouwbedrijven Giltjes, De Geus en Jol. Via zijn eerste werkgever kon hij voordelig een woning krijgen aan de Julianastraat, waar het echtpaar een gezin stichtte.

Ook zijn vrouw zat niet stil. Naast de zorg voor de kinderen had zij een aantal werkhuisjes, en werkte ze in de ouderenzorg. Samen bouwden ze eigenhandig een nieuwe twee-onder-een-kapwoning aan het Gorterdiep in Noord-Scharwoude. Maandenlang besteedden ze vrijwel al hun vrije tijd, met hulp van handige kennissen en familie, aan de bouw van hun toekomstige thuis. 

“Mijn vader zei aanvankelijk dat hij liever een voetballer als schoonzoon wilde”, lacht mevrouw. “Maar achteraf bleek deze timmerman zo slecht nog niet!” 

Mevrouw Minnema heeft in haar leven heel wat kinderen zien opgroeien en heeft daar zelfs een actieve rol in gespeeld. Zij heeft tot aan haar trouwen, en nadat haar eigen kinderen naar school gingen, thuis opgepast bij tientallen gezinnen in Alkmaar en Heiloo en de regio. 

Tot haar 75ste, ze is nog maar net met pensioen, deed ze dit met veel liefde en plezier. Bij haar laatste gezin was ze zelfs 15 jaar lang de vaste oppas. Zij zijn dan ook op het zestigjarig huwelijksfeest uitgenodigd: “Als je zo lang onderdeel uitmaakt van iemands gezin, wordt het eigen. Overigens heb ik met al mijn oppaskinderen - inmiddels veelal volwassen - nog contact, ze zijn me allemaal even lief.” Ook haar echtgenoot had altijd een leuke baan, in de verkoop van kantoormeubelen. “Ik ging elke dag fluitend naar mijn werk”, zegt hij. 

Toen ze elkaar ontmoetten was zij gouvernante bij de familie Berentzen, eigenaars van de V&D in Alkmaar. "De familie woonde in het Blockhovepark in Heiloo waar allemaal villa's staan. Toen hij me na een dansavond in het wapen van Heemskerk daar thuisbracht, dacht hij een goudvisje aan de haak te hebben geslagen. Het bleek echter een stekelbaarsje!” Beide lachen ze hartelijk om deze herinnering. 

Hun tip voor een lang en gelukkig huwelijk: “Blijf je eigen persoon, ook al ben je lang samen”, zegt hij gedecideerd. “Ik tennis en badminton en mag graag biljarten, zij gaat naar de sportschool en is heel creatief.” Zijn vrouw is het met hem eens: “Het is leuk om dingen samen te doen, maar doe ook je eigen ding. Zo hou je het spannend en heb je elkaar altijd wat te vertellen!”