Lopers uit Langedijk en Heerhugowaard brengen het Bevrijdingsvuur naar huis
“Als de zon opkomt en het is zo stil dat je alleen je eigen voetstappen hoort op het asfalt. Verder niks. In de optrekkende mist zie je de hazen lopen in het veld en is de natuur overweldigend mooi. Dat is echt magisch.” Zo omschrijft Marcel Korver het gevoel van het meelopen met de groep lopers die in de nacht van 4 op 5 mei het Bevrijdingsvuur ophalen in Wageningen. Samen met zijn teamgenoten Alma Zigterman en Thea Pluister van Team Heerhugowaard en Ron Schumacher en Wendy Leegwater van Team Langedijk vertelt hij wat deze estafette zo bijzonder én belangrijk maakt.
Vrijheid geef je door
Elk jaar precies om middernacht wordt in Wageningen het Bevrijdingsvuur ontstoken en start de Nationale Bevrijdingsvuurestafette. Teams uit het hele land brengen het vuur lopend en fietsend naar hun eigen gemeente. Team Langedijk doet dit jaar voor de elfde keer mee, Team Heerhugowaard zelfs al voor de negentiende keer. Beide teams bestaan uit veertien lopers, verdeeld in twee groepen.
Houtje-touwtje
Alma Zigterman was vanaf het begin betrokken bij Team Heerhugowaard en hielp de estafette mee opzetten. “In het begin was het echt pionieren”, herinnert ze zich. “We verdwaalden onderweg, de groepen raakten elkaar kwijt. Alles was houtje-touwtje, maar het voelde wel meteen bijzonder.”
Een traditie die groeit en verandert
In de jaren daarna groeide de estafette uit tot een vaste traditie. Waar Team Langedijk mensen op de wachtlijst heeft staan, moet Team Heerhugowaard elk jaar opnieuw op zoek naar lopers. Alma: “Dat is het verschil tussen het dorpse tegenover het stadse, denk ik.” Ron herkent dat. “Het succes van het Bevrijdingsfestival bij De Knip helpt ook zeker mee bij onze populariteit.”
Tiende keer versus eerste keer
Voor Ron wordt het zijn tiende deelname. “Je weet waar je aan begint. Fysiek is het te doen, maar die nacht wakker blijven blijft pittig.” Wendy loopt dit jaar voor het eerst mee. “Ik had al een paar keer gezegd dat ze aan mij mochten denken als er een plekje vrijkwam. Het lijkt mij een geweldige ervaring om mee te lopen.” Dat ze nieuw is, voelt niet als een drempel. “Ik ben meteen opgenomen in de groep.”
Ron benadrukt hoe belangrijk nieuwe aanwas is. “Door blessures en leeftijd vallen mensen af. Dan is het mooi dat er weer nieuwe en jonge lopers opstaan. Zo blijft het levend.”
Beleving
Marcel loopt voor de tweede keer mee met Team Heerhugowaard en was meteen gegrepen door de sfeer. “De prestatie is mooi, maar het is vooral de beleving.” Hij twijfelde geen moment om dit jaar weer mee te doen. “Mensen denken dat je een enorme conditie nodig hebt, maar je loopt steeds korte stukken en krijgt dan rust.” Vorig jaar nam hij nog te veel mee: extra kleding en sportgelletjes voor meer energie. Ron lacht: “Duursportvoeding? Nee joh, ik neem mergpijpjes en gevulde koeken mee. En veel snoep om uit te delen.”
De nacht is lang
De nacht is lang, maar niemand staat er alleen voor. De teams steunen elkaar voortdurend. “Op bijna elke kruising staan mensen de lopers toe te juichen”, vertelt Ron. “Dat geeft energie. En als iemand erdoorheen zit, dan til je elkaar er gewoon doorheen.”
Van herdenken naar vieren
Voor veel lopers begint het moment van bezinning al bij de dodenherdenkingen in Heerhugowaard, Sint Pancras en Noord Scharwoude, die zij bijwonen. Ook indrukwekkend is het moment bij de Grebbeberg, waar lopers stilstaan langs het veld met de vele witte kruizen. “Dat moment is voor mij heel belangrijk”, zegt Thea. “Daar voel je waarom je loopt.” Ron herkent dat. “Je staat daar los van de gezelligheid, de grapjes en de vermoeidheid. Ik heb daar elk jaar weer een brok in mijn keel.”
Langedijk als happening
Na ongeveer 140 kilometer en veertien uur onderweg arriveert Team Langedijk op 5 mei in Oudkarspel. “Bij café De Knip is live muziek, en vrienden en familie staan ons op te wachten”, vertelt Ron. “Dat doet echt iets met je.” Wendy kijkt daar extra naar uit. “Ik heb het altijd alleen van verhalen gehoord, en van de keren dat ik zelf bij De Knip stond. Maar als ik hoor hoe dat voelt voor de lopers, krijg ik nu al kippenvel.”
Meer zichtbaarheid
In Heerhugowaard worden de lopers op het Stadsplein verwelkomd door de burgemeester. “Dat is mooi en bijzonder, maar de publieke aandacht is bij ons wel minder”, zegt Alma. “Die brede betrokkenheid missen we soms.” Dit jaar is er voor de tweede keer een Bevrijdingslunch op het Stadsplein waarbij de lopers betrokken zijn. Het team is ook in gesprek met de organisatie van Bevrijdingspop. “Het zou mooi zijn als we daar even op het podium kunnen staan”, zegt Tineke. “Niet voor onszelf, maar om de boodschap te delen.”
Het belang van de boodschap
Die boodschap krijgt elk jaar meer gewicht. “Vrijheid is zeker de laatste jaren weer een groot goed”, zegt Ron. “Als je kijkt naar Oekraïne en het Midden-Oosten, zie je hoe kwetsbaar het is.” Thea vult aan: “Het gaat al lang niet meer alleen over de Tweede Wereldoorlog. Er zijn jonge veteranen, nieuwe conflicten, andere verhalen. Juist daarom is het belangrijk dat ook nieuwe generaties meelopen. En dat we de vrijheid blijven vieren.”
Kijk voor alle informatie over het programma op 4 en mei in Dijk en Waard op www.dijkenwaard.nl/herdenkenenvieren.