Dijk en Waard vol liefde: 14 echtparen vieren huwelijksjubileum

Onder het genot van koffie met een gebakje en een klein borreltje werd de liefde samen gevierd. Burgemeester Maarten Poorter en wethouder Nils Langedijk waren van de partij om dit feest mee te vieren en het verhaal van deze mooie paren op te halen.

Want hoe hou je het al die jaren leuk? Dat was een vraag van de burgemeester. Het antwoord van de meeste paren was eigenlijk gelijk: ‘Door elkaar vrij te laten’. “Je bent elkaars bezit niet,” legde meneer Brandsen uit. Hij en zijn vrouw hebben hun eigen dingen – zij schildert, hij leest graag – en zo houden ze het prima samen uit.

Ook het echtpaar De Jong–Euser vindt het belangrijk om samen dingen te doen, maar ook apart. “Dan heb je elkaar nog eens wat te vertellen,” zegt mevrouw, die maar liefst twee jaar ouder is dan haar echtgenoot. Met een knipoog zegt ze: “Toen ik hem ontmoette was het nog een jochie hoor!”

Dit echtpaar woont sinds 1968 in Heerhugowaard. Meneer is Amsterdammer, zijn vrouw komt uit Den Haag. In Amsterdam hebben ze elkaar leren kennen. Voordat ze naar Heerhugowaard verhuisden, woonde het stel samen in Amsterdam, vlakbij de Dam. Middenin het centrum, met alle bijbehorende drukte en lawaai. Ze bedachten dat dit niet de beste plek was om een gezin te stichten en zochten een koophuis in de omgeving. “De woningnood was toen zo mogelijk nog groter dan nu, dus wij zochten naar een ander huis in de verre omtrek. Maar toen we hier in Heerhugowaard  kwamen dachten we wel: waar zijn we nu weer beland?” Meneer vult haar lachend aan: “In het begin konden we niet eens slapen ’s nachts, het was te stil!” Mevrouw werkte destijds in Obdam en was al een beetje gewend aan de plattelandscultuur: tussen de middag gingen haar collega's allemaal naar huis om warm te eten en waren alle winkels dicht, zo herinnert ze zich. Gelukkig ontwikkelde Heerhugowaard zich in rap tempo tot stadse proporties, en wonen ze al jaren heerlijk in hun hoekhuis ‘met enorme tuin’. “We wonen in ons eigen paradijsje”, vertelt mevrouw. “Onderhoud is wel een flinke klus, maar dat houdt ons gezond en vitaal.”

Het echtpaar Nieuwboer - van Wonderen heeft naast een feest om te vieren ook een groot verdriet te verwerken. In november 2024 overleed hun dochter Carola van ‘t Schip-Nieuwboer, die raadslid was namens de Dijk en Waardse Onafhankelijke Partij (DOP). Ze werd slechts 56 jaar. Ruim 26 jaar maakte zij deel uit van de gemeenteraad en zette ze zich ook tijdens haar ziekte onverminderd in voor de inwoners van Dijk en Waard. Zo speelde ze als voorzitter van de vertrouwenscommissie een belangrijke rol bij de selectieprocedure van Maarten Poorter als eerste burgemeester van de fusiegemeente. Toen haar arts aangaf 50.000 euro nodig te hebben voor verder onderzoek, richtte ze met haar man de stichting Carola Helpt op en haalde ze zelfs het zesvoudige binnen. Aan haar jarenlange strijd tegen uitgezaaide melanoomkanker kwam in 2024 een einde. “We zijn nog niet echt aan verwerken toegekomen”, vertelt mevrouw Nieuwsboer openhartig, het voelt nog steeds erg rauw. Toch wilde het echtpaar wel graag gebruik maken van de uitnodiging om deze dag bij de kwartaalviering aanwezig te zijn. “Naast verdriet voelen we ook dankbaarheid dat we al zestig jaar gelukkig zijn getrouwd. We vinden het daarom heel bijzonder om hierbij te mogen zijn en dit feest te vieren met dorpsgenoten.” 

Het echtpaar De Jong–Euser vindt het belangrijk om samen dingen te doen, maar ook apart. “Dan heb je elkaar nog eens wat te vertellen,” zegt mevrouw. Zij houdt van koken, hij doet voor haar de boodschappen, zo is het mooi verdeeld. En elke avond eet dit stel lekker. “Voor haar kookkunsten krijgt ze van mij 5 sterren”, zegt meneer trots, die overigens ‘maar liefst’ twee jaar jonger is dan haar echtgenoot. Dat leeftijdsverschil is helemaal niet belangrijk meer maar met een knipoog zegt ze: “Toen ik hem ontmoette was het nog een jochie hoor!” Die ontmoeting vond plaats op een verjaardag, bij vrienden van haar ouders. Ze komen uit Rheden en Dordrecht en zijn via Amsterdam in Heerhugowaard terechtgekomen. “We maakten vrij snel kennis met de zogenaamd stugge cultuur, waar we voor waren gewaarschuwd”, vertelt meneer. “Maar zelf hebben we de Noord-Hollandse mentaliteit juist altijd als eerlijk en puur ervaren en daar houden we van.”