Dijk en Waard vol liefde: 12 echtparen vieren huwelijksjubileum

Samen genoten zij van mooie gesprekken, bijzondere herinneringen en verhalen over een leven lang lief en leed delen.
Burgemeester Maarten Poorter en wethouder Antoine Tromp maakten kennis met de jubilarissen en luisterden met veel interesse naar hun persoonlijke verhalen.
De ochtend was niet alleen warm en gezellig, maar bood ook een bijzonder inkijkje in de geschiedenis van Dijk en Waard, verteld door de mensen die haar zelf hebben meegemaakt.

“Zij is de liefde van mijn leven”, antwoordt meneer Kooy op de vraag wat het geheim van hun zestigjarige huwelijk is. Dan houd je het blijkbaar met gemak een jaar of zestig vol. “Leuke dingen doen, ook apart van elkaar”, is daarnaast een belangrijke voorwaarde die zij stelt. Zo is mevrouw altijd blijven werken als wijkverpleegkundige en kwam ze bij vele families in Heerhugowaard en omgeving thuis. “Ik word nog steeds weleens herkend”, zegt ze trots; er zijn zoveel mensen voor wie ze belangrijk is geweest in al die jaren. Werken deed ze onder schooltijd, waardoor er alle tijd was voor de twee zoons. Meneer was naast zijn werk bij de Hoogovens ook wethouder van Hensbroek, de plaats waar het echtpaar 42 jaar woonde. “Het was een bijbaan hoor”, meneer wil het niet groter maken dan het is. “Het deed zich zo voor, ik had verder geen politieke belangstelling.” Toch zorgde het ervoor dat ook hij een lokale bekendheid werd. In Hensbroek dan. Op haar zestigste ging mevrouw met pensioen. Het gaf het echtpaar tijd en ruimte om mooie reizen te maken. Waaronder een prachtige operareis naar Verona. En alle tijd voor de zoons en de vijf kleinkinderen. Ook al wonen ze niet naast de deur, iedereen komt graag bij opa en oma langs in hun appartement in Heerhugowaard. “En als opa kookt weet iedereen genoeg”, vertelt meneer met een knipoog, “want dan gaan we uit eten.” 

Dit echtpaar wordt door iedereen die in ’t Kruis woont of heeft gewoond gekend. Piet de Groot was namelijk jarenlang dé banketbakker van het dorp en heeft heel wat feestjes en verjaardagen extra zoet gemaakt met koek, taart of gebakjes. “Als hij uit zijn werk kwam zei hij altijd: ik heb vandaag weer 450 vrouwen bevredigd”, lacht mevrouw bij de herinnering. Daarnaast was hij scheidsrechter in het betaald voetbal, werkte hij bij de gemeente én was hij jarenlang Prins Carnaval en regeerde hij namens carnavalsvereniging de Tjibbe Tjobbers over Kruzenburg. Een sociaal figuur en een graag geziene gast in ‘t Kruis dus. Totdat de ziekte van Parkinson hem overkwam en hem tot een rolstoel dwong. Een hard gelag voor deze ooit zo bezige bij, die desondanks samen met zijn echtgenote nog wel van het leven geniet. “Ik ben stil, maar geniet op mijn eigen manier”, zegt hij op de vraag hoe hij het leven ervaart. Zijn vrouw vult aan dat het de laatste tijd weliswaar slechter gaat, maar dat meneer tot vorig jaar nog aan het bakken was. Ze laat op haar telefoon foto’s van de mooiste en lekkerste taarten zien, die hij zelf heeft gemaakt. Ondanks de beperkingen blijft het stel vooruitkijken, want bij de pakken neerzitten zit niet in hun aard: “We vieren elk feestje wat we kunnen vieren.” 

De kermis Alkmaar was de plek waar dit echtpaar elkaar ontmoette. Al was het niet meteen liefde op het eerste gezicht want de versiertruc van meneer was wat heftig. “Ik liep met een vriendin over de kermis en kreeg van een jongen een grote pop in mijn armen gedrukt, die hij zojuist had gewonnen. ‘Ik heb liever jou in mijn armen!’, zei hij daarbij. Ik heb de pop gehouden maar liep snel door,” lacht ze bij de herinnering. Dat deze liefde voorbestemd was bleek echter toen ze elkaar wederom tegenkwamen bij een dansavond in het Gulden Vlies. Toen sloeg de vonk wel over. Kees leende geld van zijn broer om haar op een drankje te trakteren en bracht haar aan het end van de avond naar huis. “Ik was nog maar 17 dus meer dan een zoentje kreeg hij er niet voor terug hoor!” De verkering was aan en naast samen naar feestjes gaan, kwam zij ook graag bij meneer thuis, waar altijd veel reuring was. “We waren met zijn dertienen thuis en iedereen was in min of meerdere mate muzikaal aangelegd. We wisten niet beter dan dat er bij ons thuis altijd samen werd gezongen en muziek werd gemaakt.” “Erg gezellig, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het daardoor later wel bij twee kinderen hield”, vult ze lachend aan. Ze hebben nog steeds een goed leven samen en tellen hun zegeningen. “We wonen fijn in Broek op Langedijk, zijn gezond van lijf en leden en genieten van elke dag die we samen hebben.”